به نام خالق پروانه‌ها

خیلی وقته با خودم قهرم

در ظاهر هر شخصی رو می بینم از دوستای قدیمی تا همکارای جدید سعی می کنم یه جورایی ازشون فرار کنم

چند وقتیه بد جوری افکارم ریختن به هم

از یک طرف سربازی که دوان دوان داره نزدیک می شه و از طرف دیگه کنکو و تغیر رشته و از طرف دیگه جواب یه آزمایش که قراره همه چیزو در مورد آیندم معلوم کنه

واقعا چرا زندگی و آینده یه جون باید به جواب یه آزمایش بستگی داشته باشه

چرا برای تایین مفاد یه عهد بین دو جون بزرگترا باید تصمیم بگیرن

مگه جونا نمی تونن خودشون سبک سنگین کنن

نمی دونم چی دارم می نویسم فقط انگشتای دستمه که دارن روی صفحه سفید خط خطی می کنن تا شاید وجود پر واکنشم رو یه جورایی آروم کنن

اونقدر افکار مزاهم زیاد شدن که نمی دونم دارم چی تایپ می کنم و چی می نویسم

فقط خواستم بگم هنوز هستم و هنوز قلم می زنم

با همه اونایم که بهم سر می زنن بدون این که نظری بزارن دیگه کاری ندارم

همین