با خودم عهد کرده بودم که تا تکمیل شدن دوره خود شناسیم دیگه ننویسم اما گاهی وقتا توی زندگی آدم به تاریخ‌ها و یا اتفاقاتی بر می خورد که مجبور می شود از عهدی که با خود کرده است دست بردارد

مردادماه بود

یه روز گرم تابستانی با گوشی یه تماس گرفتم با دفتر رسانه نارنجی رنگ و گفتم قراره با شقایق (نامرزد یه روزم ) برم شیراز تنها آبجیم از نامزدیم خبر داشت و خان خوانساری

یک ساعت بعد زنگ دفتر رسانه نارنجی رنگ رو زدم با جعبه شیرینی وارد شدم و همه رو شوکه کردم

کسی باور نمی شد نامزد کردم

اخه به کسی چیزی نگفته بودم

هر کسی یه جوری تیکه می نداخت و یه جوری اذیتم می کرد البته به شوخی

گذر ثانیه ها به تندی گذشت

تابستان جای خودش رو پاییز داد و اصفهان میزبان جشنواره تئاتر کودک شد

منم سر مست از شادی خبرهای تکان دهنده جشنواره تئاتر کودک که تهرانی ها را سکه یه پول کرده بودم و همه نقشه هاشون رو نقش بر آب کرده بودم البته با کمک دوست عزیزم آقای جان نثاری

بعد از جشنواره تئاتر کودک به یک باره همه چیز عوض شد

بیماری شقایق وخیم شد و من تازه متوجه شدم که اون سرطان خون داره و یک باری هم پیوند مغز استخون شده اما درمون نشده بود

همه شادی تئاتر کودک به نگرانی ماندن یا رفتن شقایق تبدیل شده بود اما جوری رفتار کرده بودم که کسی متوجه نشه

روزهای آخر کمی بهتر شده بود و امید ما برای ماندنش قوت گرفته بود

و سفر آغاز شد

رهسپار دیار ادبیات شدیم برای عروسی دختر خاله شقایق

غروب روز ششم آبان ماه بود و نسیم سردی پاییزی در حال وزیدن بود که حرکت کردیم

 و من مسرور از اعتمادی که بهم شده بود و پشت فرمون نشسته بودم و شقایق در کنارم

نزدیک آباده که شدیم حال شقایق رو به وخامت گذاشت

لحظاتی بعد در بیمارستان آباده شقایق سفری ابدی را آغاز کرد و آموخت عشق یعنی گذشتن، از خود برای خوشبختی یار

وقتی فامیل متوجه شدن شقایق فوت کرده همه چیز به هم ریخت

از یک طرف عروسی و کلی فامیل خارج نشین و از یک طرف خانواده‌ای داغ دار

القصه امروز شقایق با شقایق خداحافظی کردیم و فردا جشن عروسی دختر خاله شقایق برگزار شد

همین موضوع موجب شد تا خانواده خودم باهام قهر کنن و از طرف دیگر با اوضاع نابسامانی که در شیراز  به وجود آمده بود نمی گذاشت که به بچه های دیار نارنجی رنگ خبر بدم که چه شده است

بعد از مراسم هفتم رهسپار اصفهان شدم

روز بعد در حالی که باران پاییزی شروع به باریدن کرده بود در کنار زاینده رودی حرکت می کردم که تازه جانی دوباره گرفته بود

لحظه بعد زنگ دفتری را به صدا در آوردم و با حضورم در جمع گرم و صمیمی دوستان رسانه نارنجی رنگ جانی دوباره گرفتم

تا مدتی منزل گهم خانه دوستی مهربان شده بود تا اوضاع رو به بهبود رفت و من دوباره در جمع خانواده خود جای گرفتم

و این روزها وقتی به ان دوران می اندیشم در این فکر هستم که همیشه انسانها مورد آزمایش اللهی هستند گاه ممکن است این آزمایشات سخت باشد و گاه آسان اما مهم این است که پیروز از میدان بیرون بیاییم

به یاد حیاط کوچک خانه نقلیمان که همیشه بوی یاس و نم آب توش موج می زد، با آن حوض کوچکش، و درخت سیبی که سایه خود را بر روی تخت زیرش پهن کرده بود و آن سماور و قوری و شقایقی که همیشه بعد از ظهرها منتظر حضورم بود 

نکته آخر

 *دم همه بچه های که تو بدترین شرایط زندگیم دورم بودن گرم

*دم همه اونای که حواشی کهنه رو ابتدای سال جدید رو کردن گرم

*دم همه اونایی که دم از رفاقت و مردونگی زدن و نشون دادن که حرف و عملشون یکیه گرم